ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΑΡΚΑΔΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΑΡΚΑΔΙΑ

Κατά τη μυθολογία πάντα, ο Λυκάονας είχε πενήντα γιους και μία θυγατέρα, την πανέμορφη Καλλιστώ την οποία ερωτεύθηκε ο Ζευς. Η ζηλότυπη όμως Ήρα μεταμόρφωσε την ετοιμόγεννη Καλλιστώ σε άρκτο και όταν γεννήθηκε το παιδί ονομάστηκε Αρκάς, δηλαδή παιδί της άρκτου. Τότε και η χώρα που γεννήθηκε ο Αρκάς, άλλαξε όνομα και από Πελασγία ή Απία (χώρα των απιδιών) που λεγόταν, μετονομάστηκε Αρκαδία.

Αλλά η Αρκαδία είχε και το δικό της θεό, τον Πάνα τον κατ’εξοχήν θεό των Αρκάδων που ήταν το σύμβολο της μουσικής και του έρωτα. Ο τραγόμορφος αυτός θεός με την παράξενη όψη του και τη σύριγγα (αυλό) που έπαιζε στις κατάφυτες πλαγιές του Μαινάλου, βρισκόταν σε συνεχή και ανοιχτό διάλογο, συνήθως ερωτικό, με τις χαριτωμένες νύφες των ποταμών και των δασών. Η Αρκαδία εθεωρείτο ανέκαθεν ο επίγειος παράδεισος του ποιμενικού και ανέμελου βίου, η περιοχή της βουκολικής αμεριμνησίας και της απόλυτης ελευθερίας.
Έτσι, στις ευρωπαϊκές χώρες μετά την Αναγέννηση, επικράτησε η φράση “et in Arcadia ego” (= έζησα κι εγώ στην Αρκαδία) που βρέθηκε γραμμένη στον πίνακα του Πουσσέν «οι βοσκοί της Αρκαδίας» ως επίγραμμα σε ένα τάφο βοσκού στην Αρκαδία. Από τότε και μετά το όνομα της Αρκαδίας συνδέθηκε σταθερά με την ευτυχισμένη βουκολική ζωή της υπαίθρου και συνετέλεσε στη σύνθεση και διάδοση του περίφημου «Αρκαδικού ιδεώδους» του «Αρκαδισμού», που σημαίνει μια νοσταλγική ενατένιση και αναφορά στη μυθική κοινωνία των Αρκάδων ποιμένων, ένα εξωπραγματικό όνειρο φυγής από τον ταραγμένο κόσμο της βίας και της εκμετάλλευσης και την επιστροφή σ’ έναν κόσμο αιώνιας αθωότητας και γαλήνης που θα στηρίζεται στην αμοιβαία αγάπη, την αγαθή συνεργασία και την ευγενική άμιλλα των μελών της...
Στα νεότερα χρόνια η Λευτεριά της Ελλάδας ξεκίνησε από την Αρκαδία, την Τριπολιτσά και το Φάλανθο, την Καρύταινα και τη Δημητσάνα. Ονόματα όπως: Κολοκοτρώνης, Νικηταράς, Γρηγόριος Ε’, Παλαιών Πατρών Γερμανός, Δεληγιάννης, Κεφάλας, Φωτάκος… Βαλτσέτι, Βέρβενα, Δολιανά, Γράνα… είναι αυτά που από μέσα τους πήγασε η Επανάσταση του ’21! Αργότερα, ο «πατέρας της Δημοκρατίας» Αλεξ. Παπαναστασίου καθώς και σύγχρονοι Πολιτικοί, πατρίδα έχουν την Αρκαδία!
Όμως η Αρκαδία, γέννησε και τις μεγάλες Μορφές των Γραμμάτων και των Τεχνών: Μητρόπουλος, Βάρβογλης, Τσαρούχης, Μπουτζιάνης, Καρυωτάκης, Συνοδινός, Γκάτσος, Ουράνης…

ΑΣΤΡΟΣ
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι κάτοικοι της Κυνουρίας ήταν αυτόχθονες. Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Τα παλιότερα σημάδια ανθρώπινης παρουσίας στην Κυνουρία χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή ή και παλιότερα, σύμφωνα με τα λίθινα εργαλεία από πυριτόλιθο που εντόπισα επιφανειακά στο Παράλιο Άστρος και στο Ξεροκάμπι. Όμως και σε άλλα σημεία της Κυνουρίας (Χερρονήσι, Κουτρί, Άνω Μελιγού, Πρασιές, Παλιοχώρι, Πηγάδι Κοσμά), βρέθηκαν λίθινα εργαλεία που ανήκουν στη νεολιθική και στην πρώιμη εποχή του Χαλκού. Πρόκειται για λίθινους πελέκεις, αξίνες, λίθινους τριπτήρες, αιχμές βελών από οψιανό και εργαλεία οψιανού. Επίσης, κεραμικά ευρήματα που χρονολογούνται στη νεολιθική και στην εποχή του Χαλκού, έχουν βρεθεί στις παραπάνω περιοχές, κυρίως όμως στο Παράλιο Άστρος, στο Χερρονήσι, στο Ξεροκάμπι και σε δύο σπήλαια, στο σπήλαιο Λεωνιδίου δίπλα στο Μοναστήρι της Σίντζας και στο σπήλαιο Άσουλα στο Χάραδρο.
Στα μυκηναϊκά χρόνια αναπτύσσονται παραθαλάσσιοι οικισμοί στο Παράλιο Άστρος (Πυράμια-Άστρον), στο Λεωνίδιο (Πρασιές), αλλά και στα ενδότερα (Ξεροκάμπι, Σοβάλα Πραστού, Παλιοχώρι, Βασκίνα). Στην ίδια εποχή κατοικούνται και τα δύο σπήλαια που προαναφέρθηκαν.
Από τον 8ο αιώνα και έπειτα την Κυνουρία διεκδικούν με πείσμα οι Σπαρτιάτες και οι Αργείοι. Μετά από αλλεπάλληλες συγκρούεις φθάνουμε σε μια από τις συγκλονιστικότερες μάχες της ελληνικής ιστορίας, τη μάχη που δόθηκε το 546 π.Χ. και έμεινε στην ιστορία ως «μάχη της Θυρέας» ή «μάχη των εξακοσίων επίλεκτων», στην οποία νικητές αναδείχτηκαν οι Σπαρτιάτες. Μετά από αυτή τη μάχη, ολόκληρη η Κυνουρία εντάσσεται στην επικράτεια της Σπάρτης και ακολουθεί την τύχη της ως το 338 π.Χ.
Πληροφορίες για την Κυνουρία στα αρχαϊκά χρόνια, αντλούμε κυρίως από τα αναθήματα δύο μεγάλων ιερών, του Τυρίτα, ανάμεσα στα Μέλανα και στον Τυρό, και του Μαλεάτα στον Κοσμά, από ευρήματα τάφων της πόλης των Πρασιών στο Λεωνίδιο και των οικισμών στα Μαρμαράλωνα στο Ξεροκάμπι και στο Κουτρί Άνω Μελιγούς (από όπου και το μαρμάρινο κεφαλάκι της Μελιγούς, τώρα στην Κοπεγχάγη). Στην ίδια εποχή πρέπει να πραγματοποιήθηκαν σημαντικά έργα οδοποιίας, την επιμέλεια των οποίων είχαν οι βασιλείς της Σπάρτης, με την κατασκευή αμαξιτών δρόμων που οδηγούσαν από τη Σπάρτη στην πεδιάδα της Θυρεάς και αλλού.
Σε σχέση δυστυχώς με το οδικό δίκτυο της αρχαίας Κυνουρίας αξίζει να μνημονευθεί το Ιερό του Ενόδιου Ερμή στη θέση Φονεμένοι, πάνω στον Ζυγό, μισή ώρα δυτικά από τον Άγιο Πέτρο. Εδώ υπήρχαν τρεις λιθοσωροί, οι Ερμές, οι οποίες σηματοδοτούσαν και τα όρια των τριών επικρατειών, της Σπάρτης, του Άργους και της Τεγέας. Τα ιερά των τριών κρατών προς τιμήν του Ερμή στους Φονεμένους αποτελούν ένα μοναδικό αρχαιολογικό χώρο, με τεράστια σημασία.
Οι λιθοσωροί, η λατρεία του Ενόδιου Ερμή και το τμήμα του αμαξιτού οδικού δικτύου που περνούσε από κει, συμπληρώνουν ένα εξαιρετικό σύνολο, που αποτελεί μνημείο της ιστορίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής, αιώνιο σημάδι των συνόρων που χώριζαν τρεις επικράτειες και των δρόμων που τις ένωναν. Ωστόσο, τα μνημεία αυτά, δεν έτυχαν της μέριμνας που τους αναλογούσε, δυστυχώς με επιπτώσεις που δύσκολα θα ήταν ανατρέψιμες.
Οι κυριότεροι οικισμοί της Κυνουρίας στα κλασικά χρόνια αναπτύχθηκαν στις Πρασιές, στην παραλία του Αγ. Ανδρέα όπου βρισκόταν, πιθανότατα, η πόλη Ανθήνη και στη Θυρέα. Το 430 ο Αθηναίος στρατηγός Περικλής, με μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων έρχεται στις Πρασιές, ερημώνει τη γη κόβοντας τα δέντρα και στη συνέχεια κυριεύει και λεηλατεί την πόλη. Το 431 οι διωγμένοι από το νησί Αιγινήτες, εγκαταστάθηκαν στη Θυρεάτιδα και το 424 π.Χ. χτίζουν το επί τη θαλάσση τείχος, πιθανότατα στη χερσόνησο του Παραλίου Άστρους. Ωστόσο, η κατασκευή του οχυρωματικού αυτού έργου διακόπηκε από τους Αθηναίους, οι οποίοι το 424 π.Χ., με επικεφαλής τον Νικία, ήλθαν στη Θυρέα, την κυρίευσαν και την κατέστρεψαν. Το 338, μετά τη μάχη στη Χαιρώνεια, ο Φίλιππος Β’ επεδίκασε την Κυνουρία στους Αργείους. Έτσι, στα ελληνιστικά χρόνια, η Κυνουρία γνωρίζει νέα ακμή έχοντας περάσει στην επικράτεια του Άργους. Οι οικισμοί οχυρώνονται, δημιουργούνται νέοι και γενικά υπάρχει στην περιοχή έντονη δραστηριότητα και ζωή. Εκτός από τις Πρασιές που ακμάζουν, έχουμε την Πολίχνη στα Πούλιθρα, τη Γλυππία, που ήταν επίσης οχυρωμένος οικισμός ανάμεσα στα χωριά Πλατανάκι και Αγ. Βασίλειος, τον Τυρό, την Ανθήνη στην παραλία του Αγ. Ανδρέα, τον οχυρωμένο οικισμό στον Τσιόροβο Δολιανών και τον οικισμό στο Ελληνικό Άστρους. Την ανάπτυξη των ελληνιστικών χρόνων ακολούθησε μια αισθητή καθίζηση σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας στην Κυνουρία, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια. Ο πληθυσμός ελαττώνεται αισθητά και οι οικισμοί ερημώνονται ή φθίνουν. Το μόνο που ξεχωρίζει την εποχή αυτή είναι η έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού στην περιοχή της Λουκούς.

Συντάκτης: Φωτεινή Αναστασοπούλου

Λεωνίδιο   

Έθιμο με αερόστατα   
Στο παραδοσιακό Λεωνίδιο, πρωτεύουσα της Επαρχίας Κυνουρίας από το 1845 αναβιώνει ένα από τα μοναδικά και πλέον φαντασμαγορικά αναστάσιμα έθιμα της Ελλάδος. Καθ΄ όλη αυτή την περίοδο του Πάσχα, τα παιδιά της κάθε ενορίας ζητούν τη χρηματική συνδρομή των κατοίκων - βγάζοντας ένα δίσκο στην εκκλησία- υπέρ των αερόστατων. Οι πιτσιρικάδες προσπαθούν να πείσουν τους μεγαλύτερους να ρίξουν – στους δίσκους – όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, για ν΄ αγοράσουν κατόπιν κόλλες, να φτιάξουν περισσότερα αερόστατα ώστε να έλθει πρώτη η ενορία τους στο διαγωνισμό ρίψης των αερόστατων. Η νύκτα της Αναστάσεως στο Λεωνίδιο είναι η νύκτα των αερόστατων. Με το Χριστός Ανέστη από τις πέντε ενορίες παίρνουν φωτιά οι κολλημάρες των αεροστάτων, οι ποτισμένες με λάδι και πετρέλαιο, πληρούν με ζεστό αέρα – που είναι ελαφρότερος – τα αερόστατα και με ένα τεχνικό στρίψιμο τα ωθούν προς τα πάνω απελευθερώνοντάς τα, αυτά ανεβαίνουν στα μεσούρανα και για 30-40 λεπτά κατακλύζουν τον ουρανό.   
Τα αερόστατα ετοιμάζονται από τα παιδιά εβδομάδες πριν και από κάθε ενορία αφήνονται εκατό με εκατόν είκοσι.. Δεν γνωρίζουμε την προέλευση του εθίμου, αλλά οι παλιότεροι θυμούνται ότι ξεκίνησε περίπου το 1910-1915. Τα τελευταία χρόνια οι κόλλες που κατασκευάζονται τα αερόστατα έρχονται από την Ιταλία και είναι πολύ ανθεκτικές. Τα χρώματα που συνηθίζονται είναι κόκκινο, κίτρινο, μπλε, πράσινο [και εδώ έχουν βάλλει τα χέρι τους οι ομάδες και τα κόμματα]. Κατόπιν φτιάχνεται η κορυφή, ο κουμπές, ο θόλος του αεροστάτου. Τσακίζουν τις δύο άκρες τριγωνικά, τις κόβουν και μετά τις κολλούν με σύγχρονη κόλλα εμπορίου,[παλιά η κόλλα ήταν από ζυμάρι ή αλευρόκολλα]. Ακολουθεί το καλάμωμα, το ράψιμο δηλαδή λεπτυσμένου καλαμιού στο στόμιο του αεροστάτου. Στο καλάμι τοποθετείται σταυρωτά σύρμα και σένα γάντζο ακριβώς στη διασταύρωση των συρμάτων κρέμεται η κολλημάρα. Το άναμμα της κολλημάρας και το πέταγμα του αεροστάτου μόνο στο Λεωνίδιο και τη στιγμή που ο παπάς ψέλνει το Χριστός Ανέστη, έχει την μοναδική του αξία, πουθενά αλλού.   

Γιορτή Μελιτζάνας   
Το χαρακτηριστικότερο προϊόν του Λεωνιδίου είναι η περίφημη Τσακώνικη Μελιτζάνα που συγκαταλέγεται μεταξύ των 317 ευρωπαϊκών προϊόντων με προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως. Η Τσακώνικη μελιτζάνα είναι η μόνη που έχει γλυκιά γεύση , λόγω του μικροκλίματος της περιοχής και της μη χρήσης γεωργικών φαρμάκων, επίσης ωριμάζει πιο πρώιμα από άλλες περιοχές και ο καρπός της χρησιμοποιείται σε πολλούς συνδυασμούς στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική, έχει μήκος περίπου 20εκ., διάμετρο 4εκ., η επιφάνειά της είναι λεία, γυαλιστερή, χρώματος μωβ με ραβδώσεις κατά μήκος, χρώματος ανοικτού μοβ. Ευρύτερα γνωστό για την ποιότητα και τη γεύση του είναι το παραδοσιακό γλυκό κουταλιού το μελιτζανάκι που παρασκευάζεται από μελιτζανάκι μήκους περίπου 5εκ. Τέλη Αυγούστου, κάθε χρόνο, διοργανώνεται η Γιορτή Τσακώνικης Μελιτζάνας Λεωνιδίου. Με την γιορτή αναδεικνύεται ο μόχθος των κατοίκων του Λεωνιδίου και προβάλλονται τα άριστα γεωργικά προϊόντα της περιοχής και ειδικότερα η γλυκιά Τσακώνικη Μελιτζάνα. Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια, προσφορά εδεσμάτων και διαγωνισμό φαγητού με βάση την Τσακώνικη μελιτζάνα.   
(πηγή: Δήμος Λεωνιδίου, Νότια Κυνουρία)

Νεστάνη Μαντινείας   

Το Πανηγύρι του Αη Γιώργη   
Πρόκειται για την αναβίωση μιας πανάρχαιας παράδοσης με ρίζες στην αρχαιότητα όπου λατρεύονταν ο Ίππιος Ποσειδώνας, θεός χθόνιος και η Δήμητρα, η θεά της βλάστησης και της καρποφορίας. Μια ομάδα χωρικών ανεβαίνει και στη συνέχεια κατεβαίνει τα 400 μ. από το ύψωμα του Γουλά (πάνω από την Νεστάνη), όπου βρίσκεται το εκκλησάκι του Αη-Γιώργη, χορεύοντας σαν μέλη χορού αρχαίας τραγωδίας. Οι συμμετέχοντες φορούν την παραδοσιακή τσιπιανίτικη φορεσιά και κρατούν γκλίτσα στολισμένη στην κορυφή με πασχαλιές, αγριοσέλινα και άλλα λουλούδια. Κατεβαίνοντας από το εκκλησάκι περνούν μπροστά από τη Μονή της Γοργοεπηκόου, χορεύοντας και τραγουδώντας το τραγούδι του Αη Γιώργη. Στη συνέχεια φθάνουν στην πάνω πλατεία της Νεστάνης όπου σχηματίζουν μεγάλους κύκλους χορεύοντας συρτό και τραγουδώντας άσματα που θυμίζουν τις περιπέτειες της Τουρκοκρατίας.

Σέρβου Αρκαδίας   

Έθιμο Αποκριάς   
Το ορεινό χωριό Σέρβου βρίσκεται 15 περίπου χλμ από την κωμόπολη Δημητσάνα, στο δρόμο προς Βυτίνα-Λαγκάδια. Την περίοδο της Αποκριάς, οι μπούλες (μεταμφιεσμένοι) αυτοσχεδιάζουν επιλέγοντας για την μεταμφίεση τους παλιά ρούχα, φουστανέλες και οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Ο κόσμος τους καλοδεχόταν στα σπίτια του και τους κερνούσε κρασί και γλυκό προσπαθώντας να τους αναγνωρίσει. Το Σάββατο, αφιερωμένο στις ψυχές, οι γυναίκες έφτιαχναν «σπειριά» (σιτάρι βρασμένο) και τα πήγαιναν στην εκκλησία. Μετά πήγαιναν στο νεκροταφείο και άναβαν τα καντήλια στους νεκρούς τους. Την Κυριακή της Απόκρεω, έτρωγαν κρέας ενώ την Τυρινή έτρωγαν μόνο γαλακτοκομικά χωρίς κρέας. Την τελευταία Κυριακή, οι γυναίκες έπλαθαν μακαρόνια, τα έβραζαν, τα τοποθετούσαν στα πιάτα κατά στρώματα με μυζήθρα και τα τσιγάριζαν με καυτό λίπος. Το δείπνο συμπληρωνόταν με αβγά ψημένα στη φωτιά. Τα έβαζαν όρθια στη στάχτη στη σειρά, ένα για τον καθένα. Όποιου το αβγό ίδρωνε σήμαινε ότι αυτός ήταν τεμπέλης. Όποιου το αβγό έσπαζε, σήμαινε ότι έσκαγαν οι εχθροί του. Την Καθαρά Δευτέρα το γλέντι συνεχιζόταν στην ύπαιθρο όπου ο κόσμος «έσπαγε τα κούλουμα» με νηστίσιμο φαγητό. Την Τρίτη το πρωί, το γλέντι τελείωνε και άρχιζε η περίοδος της περισυλλογής και η αναμονή του Πάσχα.

Tυρός Αρκαδίας   

Πάσχα   
Ο Τυρός, κωμόπολη της επαρχίας Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας, βρίσκεται ανάμεσα στις υπώρειες του Πάρνωνα και τις ακτές του Μυρτώου πελάγους. Το όνομα του προέρχεται από τον θεό Απόλλωνα Τυρίτη ή Τυρίτα, προστάτη της παραγωγής γάλακτος και τυριού. Ερείπια του ιερού του σώζονται κοντά στο χωριό Πέρα Μέλανα. Η Μεγ. Παρασκευή στον Τυρό ξεκινά με την περιφορά των δύο επιταφίων στην παραλιακή οδό με την συνοδεία ψαροκάικων και σκαφών των επισκεπτών. Το Μεγ. Σάββατο από νωρίς τα παιδιά γεμίζουν τον κόλπο του χωριού από άκρη σε άκρη με χιλιάδες κεριά που φωτίζουν την θάλασσα και συμβολίζουν τις ψυχές των ναυτικών και ψαράδων που έχουν χαθεί.   
Την ώρα της Ανάστασης του Κυρίου, οι Τσάκωνες μπουρλοτιέρηδες ρίχνουν εκατοντάδες πυροτεχνήματα.Στην ενορία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος τελείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας ένα από τα πιο φαντασμαγορικά έθιμα της Ελλάδας, το κάψιμο του Ιούδα μέσα στη θάλασσα πάνω σε ειδική σχεδία. Οι Τσάκωνες πυρπολητές συνοδεύουν την καύση με βεγγαλικά και δυναμίτες που φωτίζουν τον Τυρό από άκρη σε άκρη.
Στην ενορία της Αγίας Μαρίνας, την Κυριακή του Πάσχα γίνεται η ανάγνωση του Ευαγγελίου στην Τσακώνικη διάλεκτο από τους ιερείς του Τυρού. Ακολουθεί γλέντι στην κεντρική πλατεία με παραδοσιακούς χορούς (και τον ιστορικό Τσακώνικο χορό), με σούβλες και ντόπιο κρασί.

Προφήτης Ηλίας Μελάνων   
Στις 20 Ιουλίου εορτάζει ο άγιος στο εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία Μελάνων που βρίσκεται στο Λόφο του Αη Λιά νοτιοδυτικά του Τυρού. Οι κάτοικοι του Τυρού και των γύρω χωριών συναντιούνται την παραμονή στο Λόφο όπου υπήρχε ο Ναός του Απόλλωνα του Τυρίτα και αναβιώνουν το παλιό πανηγύρι με φαγητά και λαϊκή ορχήστρα έως το πρωί.   

Ξανιδάς   
Στις 27 Ιουλίου στην τοποθεσία Πρέγασος εορτάζεται ο Άγιος Παντελεήμονας. Το πανηγύρι ονομάζεται Ξανιδάς γιατί οι κάτοικοι μάζευαν από εδώ τα κλαδιά για το κάψιμο του φούρνου που έδινε ένα ιδιαίτερο ψήσιμο για την επιτυχημένη παρασκευή ψωμιού και παξιμαδιών. Την παραμονή του Ξανιδά προσφέρεται στον κόσμο άφθονο φαγητό και κρασί για διασκέδαση μέχρι πρωίας.

Απολλώνεια   
Τον Αύγουστο, η Δημοτική Ενότητα Τυρού διοργανώνει τα «Απολλώνεια». Διοργανώνονται θεατρικές παραστάσεις, χορευτικά, συναυλίες, εκδηλώσεις στην Τσακώνικη διάλεκτο καθώς και αθλητικές εκδηλώσεις όπως ο Απολλώνειος δρόμος στην κλασική διαδρομή, κολυμβητικοί αγώνες, Beach Volley και καλοκαιρινό Camp εκμάθησης αθλημάτων για παιδιά ηλικίας 6-15 ετών.   

Γιορτή των Ναυτικών και των Ψαράδων   
Κάθε Σεπτέμβριο στον Τυρό γίνεται η γιορτή των Ναυτικών και των ψαράδων προς τιμήν αυτών που εργάστηκαν και έδωσαν την ζωή τους ασκώντας τα επαγγέλματα της θάλασσας. Ο Τυρός διατηρεί μια ναυτική παράδοση 2500 χρόνων. Αναφέρεται σε κείμενα αρχαίων περιηγητών από την εποχή του Παυσανία, του Στράβωνα και του Στέφανου Βυζάντιου μέχρι τον Εβιγλιά Τσελεμπί, τον Τούρκο περιηγητή του 17ου αιώνα.

Πηγή Golden-greexe.gr